*-• เ พ ล ย์ บ อ ย พุ ง พ ลุ้ ย •-*

 บ่ายแก่ๆในวันที่ฟ้าปลอดโปร่งแดดร้อนจ้า ปุยเมฆขาวลอยละล่องในอากาศ ชายหนุ่มคนหนึ่งกับเสื้อ
ยืดคอกลมสีขาว กางเกงยีนขาสั้นมือถือกล้องสะพายเป้ที่แขนซ้ายกำลังเดินแหวกฝ่าผู้คนกับการจราจรของผู้คนที่เบียด
เสียด จอแจ ในวงเวียนกลางมหานครที่มีอนุสรณ์ให้อาลัยตั้งอยู๋กึ่งกลางของถนนใต้สะพานลอยวงเวียนแห่งนี้
เขาเก็บรูปจากจุดที่ยืนซึ่งเห็นทั้งอนุสรณ์สถานนี้กับรางรถไฟฟ้าซึ่งไได้เป็นเส้นแนวโค้งพอดีกับองค์ประกอบที่ต้องการ พอยิงได้ตามมุมต่างๆ สัก 4 - 5 มุมเข้าหยุดและหยิบรูปถ่ายของผู้หยิงคนหนึ่งในตากลมตัวหน้าเรียวได้รูป กับจมูกที่เข้ารูปกับใบหน้าผมดำตรงยาวกำลังนั่งบนชิงช้าและรอยยิ้มที่สดใสบริสุทธิ่ของเธอ เขาดูไปพร้อมกับอดควันลงปอดและปล่อยออกมาคลุ้งไปหมดพร้อมยิ้มที่มุมปากและเก็บมันลงกระเป๋าไปเช่นเดียวเดิม เขาเดินไปยังจุดจำหน่ายตั๋วเพื่อแลกเหรียญ

                             " สถานีต่อไป สยาม "  เสียงเจ้าหน้าบอกเตือนผู้โดยสาร เจาขยับเล็กน้อยเพื่อให้สะดวกแก่การลงของ
ผู้คนที่เร่งด่วนเขาลงเดินไปยังลานกลางซึ่งตอนนี้แดดกำลังสวยไม่จ้ามากดูเบาตา ตาของเขามองผ่านเลนส์กล้องโฟกัสภาพที่อยู่ตรงหน้าแต่แล้วก็ต้องสะดุดกับภาพหนุ่มสาวภาพในโฟกัสที่ท่าทางกระนุงกระนิง เขาลดกล้องลงมา
ถือมันไว้กับมือแล้วบอก หนุ่มสาวคู่นั้นอยู่สักครู่จึงเดินมานั่งลงที่เก้าอี้ เขาล้วงหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดและอัดควันลงไป
อย่างเต็มปอด พลางค้นหารูปถ่ายในเป้ของเขา แล้วก็หยิบรูปใบเดิมมาดูอีกซ้ำสอง เขายังคงมองด้วยรอยยิ้มเหมือนกำ
ลังสื่อสารกับเธอด้วยรอยยิ้ม ทันใดนั้นก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น มาขัดจังหวะของเขาและเธอ
                            "ไอ้ก้องมึงอยู่ไหนวะเนี้ย ตามตัวยากมากนะมึงเนี้ย วันนี้วันเกิดนุ่นแฟนไอ้แมน เมื่อคืนไอ้แมนโทรหามึงแล้วมึงไม่รับ มันเลยให้กูโทร เอาไงไปไหมมาเถอะพวกกูอยากเจอมึง" เสียงตูนเพื่อนซี้
                            " อยู่สยามหว่ะ อยากกลับมาในที่เดิมๆ ไปก็ดีกูควรจะทำอย่างอื่นบ้าง พักสักหน่อยก็ดี แต่กูคงไปค่ำ
หน่อยเพราะกูยังอยากเดินเล่นอีกสักพัก เออว่าแต่ร้านเดิมใช่ไหม " ก้องพูดขณะที่ตาเขายังไม่อาจละจากรูปถ่ายได้
" เออที่เดิม เอาเป็นว่ามานะกูจะบอก เพื่อนๆ ดีแล้วพวกแม่งบ่นอยากเจอมึงกันชิบหาย เจอกัน "
                            ก้องยังคงเดินอย่างล่องลอยด้วยหัวที่ยังคิดวนเวียนกับเรื่องที่ผ่านมาเมื่อครั้งอดีต แล้วก้อตรงมาหยุด
ที่ร้านกาแฟ สตาร์บัค สั่งมอคค่าเย็นเหมือนทุกครั้ง แต่ใจก้อฉุดคิด " เอ่อ ผมขอเปลี่ยนเป็นโกโก้ เย็นดีกว่าคับ "
แล้วเขาก็กลับมานั่งที่โต๊ะตัวที่นั่งประจำเหมือนทุกครั้ง แต่ที่แปลกไปคือ เพียงลำพัง
                            " มันอร่อยยังงี้นี่เอง ไม่น่าหล่ะเธอถึงสั่งมันได้ประจำ " พูดแล้วเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดดูรูปภาพ
ต่างๆ ที่เป็นรูปคู่ของเขาและเธอคนเดียวกับรูปถ่าย เขายังคงนั่งดูอย่างมีความสุขกับโกโก้เย็นเพื่อนใหม่ของเขา

                           " เห้ย ไอ้ตูนมันบอกจะมาแน่นะเว้ย ค่ำๆของมันนี่ร้านปิดหรือเปล่าวะ " แมนพูดกับตูนแต่สายตาไม่
ได้สบกับผู้สนทนาด้วยแม้แต่น้อย "มาแหละมันบอกว่างั้น เดี้ยวก้อคงมา ไม่งั้นมันโทรมาบอกแล้ว" คูนพูดกับเพื่อน
กริยาเดียวกันคือไม่มองผู้สนทนาแม้แต่น้อย
                           " นี่แหนะ มองอะไรอยู่ไม่ทราบห๊าาาาา อยากตายหรือไงไม่อยู่แปปเดียวเองนะ " นุ่นเดินมาจากด้านหลังแมนมือบิดที่หูแมนตัวโค้งเลยทีเดียว
                           " โอ้ยยย !!!  ป่าวค๊าาา กะลังมองว่าทำไมร้านนี้ไม่มีคนน่ารักแบบตัวเองเลยสักคน เค้าเลยได้คำตอบแล้ว
ว่าทำไมเค้าถึงเลิกเจ้าชู้ เพราะเขาไม่อาจหาใครน่ารักได้เท่าตัวเองอีกแล้วไง " แมนยังไม่วายตีหน้าทะเล้นใส่
                           " อ้าวกูนึกว่านุ่นดุซะอีกมึงเลยหงอ ที่แท้เรื่องมันเป็นแบบนี้นี่เอง ฮ่า ๆ ๆ " ตูนหัวเราะชอบใจพร้อมกับเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้น
                           "สงสัยแม่งมา และ กูออกไปรับมันก่อน" ตูนพูดและลุกเดินฝ่าฝูงคนไปทางประตูหน้า

 

 

                    2 อาทิต กว่า - 3 อาทิตมานี้เรียนรู้ทุกอย่างและปรับได้และ ถึงเวลาพอได้สักที กลับมามีรอยยิ้มกับเพื่อนๆ 555+ กลับมาเมา

 

  

 

 

                          เวลาเจ็บมันคงประมาณนี้มั้ง ฮ่า ฮ่า (กลบเกลื่อนสาด) เดินผิดเพียงก้าว เส้นทางก้อเปลี่ยนแปลง เหมือน Dude บอกจะแพ้บ้างก้อได้ เวลาเราทำความคล้ายคลึงกันนั้นกับ

 

คนที่เคยอยู่ข้างตัวเราที่ผ่านมา เขาคงจะเป็นแบบนี้กระมัง มันช่างทรมานอย่างยิ่งยวด คนเราไม่อาจสร้างโอกาศให้ตัวเราเองได้จิงจิง ได้แต่เฝ้าคอยคนหยิบยื่น เฮ้ออออ มันออกมาเป็นคำพูดไม่ได้จิงจิงด้วย ทุกครึ่งที่ถาม

 

ความหมายจากเธอคนนั้น เขาก้อจะตอบว่ามันคือความรู้สึก มันไม่มีเหตุผลรองรับขนาดนั้น มันต้องเจอกับตัวเองจิงจิง มันถึงจะสัมผัสได้จิงจิง

 

                          ขอบคุนเพื่อนกรูที่ไม่ปล่อยให้กุอยู่คนเดียว เพราะมันคงจะฟุ้งมากมายถ้าอยู่คนเดียว และก้อขอบคุนที่คอย ด่า และ ให้กำลังใจกุพร้อมพร้อมกัน ทำไห้กุยิ้มได้ และ ปวดร้าวพร้อมพร้อมกัน

 

และขอบคุน คุนที่ทำไห้ ผม รู้จักทุกสิ่งทุกอย่างมากขึ้น ทั้งทาง + หรือทาง - ทำให้เต้ยรู้จักสิ่งมีค่าที่ เด็ก ประถมอาจเก่งกว่าผม มันไม่มีเหตุผลที่จะตอบจิงจิง แต่มันรู้สึกได้จิงจิงว่าคำตอบตอนนี้มันมาจากข้างใน

 

                                                               ไม่ค้องมีเหตุผลมารองรับไม่ต้องไตร่ตรอง และไม่เพียงชั่ววูบ ยิ่งเป็นแบบนี้ยิ่งเข้าใจมากขึ้นถึงความทรมาน และเจ็บปวด มันอึดอัดเหลือเกิน

 

รู้สึกกับเธอมากแค่ไหนนั้น  มันยากเหลือเกินที่จะลืมมันไปเพื่อจะได้เข็มแข็ง เวลาไม่ได้ช่วยเรื่องความมากน้อยของความรู้สึกที่มีต่อเธอเลย เหมือนมันสั้น แต่ทำไมภาพมันถึงฝั่งลึกภายในขนาดนี้ไม่รู้

 

เสียง และท่าทางของเธอมันยังคงอยู่เหมือนเดิม และคนรอบข้างทำอะไรที่คล้ายคลึงกันกับเธอมันกลับกลายเป็นภาพซ้อนที่ไม่อาจลบเลือน อารมณ์ไม่ต่างกับการโดนสัก 5 หลุมแล้ว โอเวอโดสในอีก 10 นาทีต่อมา

 

มัน Wink ในหัวอยู่ตลอด มันยังนึกถึงในวันต่อวันว่าความเปลี่ยนแปลงตอนนี้กลับทำในสิ่งเดิมเดิมไม่ได้แล้ว ทุกเช้าตื่นมาอันดับแรกที่จะทำก้อทำไม่ได้แล้ว คำพูดติดปากที่เคยใช้ กับ กระทำที่เคยชินของผมทั้งหมดนั้น

 

ต้องเปลี่ยนแปลงไปแล้วใช่ไหม ทั้งทั้งที่ผมยังอยากเดินไปกับคุนอยู่เลย

 

                                                               ทุกวันนี้รอยยิ้มกับใบหน้ากลมกลมที่เห็นในทุกวันเห็นก้อไม่มีอีกแล้ว เสียงกรี๊ดที่แหบแห้งก้อจะไม่ได้ยินอีก คำที่เขาต้องการให้เราขอโทดซึ่งผมต้องพูดมันทุกวัน

 

คำว่า "ขอโทดก่อน" และต้องมีค่ะด้วยที่สำคัญ มันก้อจากไปหมดแล้วทุกสิ่งที่อย่างเธอจะไม่งอนเราอีกแล้วใช่ไหมค่ะ ไม่มีแล้วอีกแล้ว... 

 

และทุกคำพูดที่เธอพูดกับเราเป็นประจำว่า   ตัวเอง... ตัวเอง... ตัวเอง... ตัวเอง.. อ้วน กระล่อน เข้าชู้ อ้วนกวนตีหรอ ชิชิห์ และ จุ๊บส์  ที่ได้ยินในทุกวัน มันก้อจะไม่มีอีกแล้วใช่ไหมค่ะ ... ใช่ไหม...

 

                                      ตอนที่เขาบอกผมว่า แบบนี้มันก้อดีแล้ว สำหรับผมมันไม่ใช่เลยมันไม่ได้ดีแล้วเลยสักนิด แต่วันที่เขาถาม ทำไมผมไม่ตอบเขาทั้งทั้งที่รู้สึกอยากจะทำ และพอผมมองย้อนกลับไปมันมี

 

หลายสิ่งที่เต้ยเปลี่ยนไปแปลงไปเยอะมากจนไม่รู้กระทั้ง คนรอบข้างบอก และเราลองมองตัวเองดูนั้น ซึ่งผมก้อปรับมาตั้งนานแล้ว แต่ทำไมวันนั้นผมใช่แต่อารมเพียงชั่ววูบตอบคำถามเขาไปซึ่งคำอธิบายในเวลานี้มันคงจะ

 

เป็นเพียงแค่ข้อแก้ตัวไปแล้ว เต้ยคงไม่ได้โอกาศถึงข้อที่คุนจะให้อภัยได้ในเงื่อนไขของเธอข้อนั้นใช่ไหม...

 

                                      สิ่งที่สูญเสียไม่อาจกลับคืนจิงจิง คนรอบข้างบอก เวลาจะทำให้ทุกอย่างมันดีขึ้น แต่มันจะอีกนานแค่ที่ผมจะลุกขึ้นมาสักที รู้ว่ามันไร้ประโยชนที่จะนั่งจมปลักกับสิ่งที่ทิ่มแทง แต่มันช่าง

 

ยากนักที่จะปัดเป่ามันออกจากใจ ... 

 

ถ้าเพียงมีโอกาศสักครั้งจะไม่ย่ำรอยเท้าเดิมเลย เพียงเพราะการกระทำที่โง่เขลาของเรา ด้วยเหตุผลที่ไร้สาระ กับ ทำให้คนที่สำคัญในชีวิตผม ไปจากผม...

 

                                                                                           

                                                                          ความทรงจำ เพียง 1 เดือน หึ แค่ 1 เดือน เป็นอุบัติเหตุจิงจิง

 

 

 

                                                                                                                                                                      รู้ตัวช้า ก้อได้แค่บทเรียน จากสิ่งที่เรียกว่า "รัก"

 

                                                                                                                                                                                                               ผมรักเธอ...     ตัวแสบ

                                                                                               

 

 

                   

      

 

                         ประสบการณ์ที่ผ่านมา นี่คงเป็นอีกครั้งที่มีความแตกต่างอย่างสิ้นเชิง ความสัมพันธ์ เริ่มต้นมันต้อง หอมหวาน โลกเป็นสีชมพู่ไม่ใช่หรือ...

 

แต่ทุกวันนี้ตัวเรา ทำไมดูหม่นหมองและเป็นกังวนถึงเพียงนี้ ตั้งแต่ตัวจักตัวเราเองนั้น ตั้งกะจำความได้เราไม่เคยกลัวไรไม่ใช่หรือ...

 

แต่นี้ตัวเราเป็นอะไรถึงรู้สึก เป็นกังวลไปซะทุกอย่าง ทั้งอดีตอันไกลโพ้น และอนาคตอันแสนใกล้ เพราะ อะไร . . . หรือ

 

คนที่ไม่เข้าใจก้อพอพาลเป็นขี้ปาก บอกกล่าว ว่ากระทบ ในการกระทำ ที่เราทำลงไป จะมีสักกี่คนที่จะเข้าใจในคำพูดที่เราสื่อสาร

 

ไม่ใช่เพียงเออ ออ เพียงเพราะให้มันผ่านไปจากประเด็น แต่เหมือนการต่อคำที่ไม่ใช่เพียงผู้ฟังเพียงอย่างเดียว

 

ถึงแม้ จะมีคน ที่เกิดมาเพื่อเป็นผู้ พูด และ ผู้ฟัง แต่เรา เพียงอยากได้ ผู้สนทนา พูดไปก้อเศร้าทำไมรู้สึกเหมือนเป็นคนอ้างว้างเพียงนี้

 

ไม่ใช่ว่าปิดโอกาศ แต่เพราะคนอื่นเข้าไม่ถึงหรือป่าว

 

                         ว่าไปโน้น หรือ นี่ ไม่ใช่ปัญหาหรืออะไรหรอก แต่... สบายใจเหมือนได้คุยกับผู้สนทนา เพราะมันคือตัวเราเอง

 

เฮ้อออ... หวังว่าถ้าผ่านช่วงของความสับสนนี้ มันคงจะมีความลงตัวมาไหม่ ถึงจุดที่ยืนจะอยู่ที่เดิม แต่คนเคียงข้างได้เปลี่ยนไป

 

เราคงจะเปลี่ยนทัศนคติในเร็ววัน

       

                         ขอบคุน สำหรับสิ่งมีค่าที่ไม่ใช่เงินตรา ที่ไห้กับผมมา ผมจะพยามหาคำตอบของสิ่งมีค่าที่ได้รับ เพื่อแปลเปลี่ยนเป็นของเลอค่า ที่จะมอบให้ไคสักคน..

 

อาจเป็นคุน หรือ คุน สักวัน                                                                                                                                                  

                         

                                                                                                                                                                     นั้นคือ " รัก "